به خانۀ «طبلۀ عطّار» خوش آمدید.
«طبلۀ عطّار» به صندوقچۀ کوچکی می گفتند که عطرفروشان در  آن عطرهایشان را می نهادند. سعدی به مصداق «مُشگ آن است که خود ببوید،
نه آن که عطّار بگوید»، در وصف «دانا» می نویسد: «دانا چون طبلۀ عطار است؛ خاموش و هنرنمای و نادان چون طبل غازی، بلندآواز و میان تُهی».
در «طبلۀ عطّار»، «از هر دری سخنی می رود»، به مناسبت یا بی مناسبتِ زندگی جاری روز. سخنِ ساده و همه فهم در زمینه های تاریخی، فرهنگی، سیاسی، ادبی و هنری و... ایران و گه گاه،  سرزمینهای دیگر. امّا، بستر اصلی سخن، نشان دادن گوشه هایی از ستیز پیوسته و بی وقفۀ «نور و ظلمت» است که
جانمایۀ حیات تاریخی و فرهنگی ایران زمین است.