خروج اجباري
پس از 30خرداد1360 و كشتار وحشيانه يي كه از شبانگاه آن روز آغاز شد, يكي از مناطقي كه سازمان مجاهدين در آن مستقر شد, منطقه كردستان بود. از آنجايي كه نيروهاي رژيم
در جبهه هاي جنوبي جنگ با عراق درگير بودند, مناطقي از كردستان از تيررس آنها تا حدودي محفوظ مانده بود و امكان نفس كشيدن و تمركز نيرو در آن مناطق هنوز وجود داشت.
 مجاهدين تا هفته اول آبان 1362 در بخشي از كردستان, در جنوب «سردشت», مستقر بودند. وقتي در هفته اول آبان 62 پاسداران به منطقه «آلان», در جنوب سردشت, هجوم بردند و ميان پاسداران و نيروهاي رزمنده مجاهد خلق درگيري شديدي رخ داد كه هفت شبانه روز به طول انجاميد, مجاهدين به ناچار از آن منطقه آزادشده به داخل كردستان عراق, به حوزه نفوذ يكيه كتي (اتّحاديه ميهني) جلال طالباني, عزيمت كردند.