1
0
0
s2smodern
جواني دلباخته پادشاه زاده يي شد. شيفته وار و بي قرار گِرد كوي يار مي گشت و از درد فِراق خون مي گريست, به گونه يي كه «پايش از گريه در گِل بماند».
هرچه غلامان درگاه به او نهيب مي زدند
و او را از پيرامون كاخ مي راندند, باكش نبود. «غلامي شكستش سر و دست و پاي», اما باز بيقراري امانش نداد و به كوي يار شتافت.
      مگس وارش از پيش شكّر به جور
      براندندي و بازگشتي به فور
يكي, «به او گفت: اي شوخ ديوانه رنگ
          عجب صبر داري تو بر چوب و سنگ»
پاسخش داد:
       اين جفا بر من از دست اوست
        نه شرطيست ناليدن از دست دوست
         مگو زين درِ بارگه سر بتاب
         و گر سر چو ميخم نهد در طناب
         مرا خود ز سر نيست چندان خبر
         كه تاجست بر تاركم يا تبر
        چو يعقوبم اَر ديده گردد سپيد
        نبرّم ز ديدار يوسف اميد
        كشيدم قلم بر سر نام خويش
      نهادم قدم بر سر كام خويش
      به دريا نخواهدشدن بط غريق
       سَمَندر چه داند عذاب حريق»
   (بوستان سعدي ـ باب سوم)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـ سمندر: جانوري است شبيه مارمولك, اما بسيار بزرگتر از آن. مي گويند وقتي به آتش مي رسد ماده يي از خود بيرون مي دهد كه در اثر آن آتش خاموش مي شود. هم چنين مي گويند كه اين جانور در آتش نمي سوزد.
بَطّ = مرغابي
1
0
0
s2smodern